Saturday, November 28, 2020

Jauh Di Sudut Hati...

Minggu ni dah masuk minggu ketiga dah ibu kucing betina kami, Kucang tak balik...

Puas cari....Hilang, tanpa jejak. Mati tak nampak bangkai...

Dulu, seminggu lepas anak bujangku masuk asrama, suamiku bawak balik anak kucing ni, lepas solat subuh, dari surau. Katanya, kesian, dr semalam menjerit2 cari mak dia, x de. Masa dia tunjuk tu, aku la orang yang pertama bising2...suh hantar balik anak kucing tu! tak nak anak kucing tu...Marah marah lagi, sebab kerjaku bertambah. Apa taknya, nak setel anak lagi, nak setel kucing lagi... nama je nanti, kucing depa....last last jadi kucing mama juga sudahnya.... Betul pun!

Setelah kucing jantan oren kesayangan mati, masa berpindah ke Pekan...hati ni kononnya dah tertutup nak sayang kucing lain. Tapi, menyampah menyampah pun, dah kita punya, mestilah sayang... 

Masa kecik2, sebelum pergi opis, aku bancuh susu, kasi minum,...balik rumah tghari, bancuh susu lagi, kasi minum,...petang balik...bawak main... macam macam aku training. training berak, training panjat tembok bila kereta nak gerak...training cabut rumput,...training bukak almari, training masuk rumah bila takde orang, training masuk rumah bila ada orang... Sebab dia membesar, x de ibu, jadi dia lain dari kucing lain...Balik kampung, dia memang ikut sekali...sampailah dia ada anak 3, dan semua dah besar... Kami tinggal. Dah besar, pandai jaga diri. 

Aku tak kisah kalau kene keluar duit lebih sikit untuk urusan vaksin, ubat, injection 3 serangkai, operation, makanan khas untuk bulu dan najis tak berbau... Dia jarang pergi jauh jauh. Selalu main kat sekitar rumah. Cekap tangkap burung! Lepas beranak anak 3, empat empat ekor kami 'kasi' kan... Tapi dalam banyak, yang emaknya ni la yang paling rapat. Pergi universiti, stay dr pagi sampai petang pun no hal....dia pandai bawak diri... time balik, dia muncul, masuk kereta, balik elok je. Petang2, selalu sambut apak balik. Suka naik motor jalan jalan. Kalau jalan kaki, dia pun join sekali...ikut je, mana kami p....

Sekarang, semua dah tinggal kenangan nampaknya...    

Entah la. Hati ni sedih belum hilang lagi...Duk terkenang kenang lagi...

Jauh dalam hati ni, masih mengharap dia balik...




No comments: